70 herrialde baino gehiagotako Decathlonen 1.800 dendaren kalitatea gainbegiratzen duen nafartarra

Txikitan, opariak biltzera dedikatu nahi zuen. Nolabait, xehetasunekiko arreta eta fintasun hori oso presente dago oraindik ere bizitza eta lana ulertzeko duen moduan. Cecilia Borjak hamazazpi urte daramatza Decathlonen, eta Frantzian, Brasilen eta Malaysian bizi izan da. Izan ere, hain familia bidaiaria osatu du, non bere hiru seme-alabetako bakoitza herrialde desberdin batean jaio den. Lillatik, mundu osoko 1.800 dendaren inguruko kalitatea koordinatzen du, nahiz eta ahal duen guztietan bere jaioterrira, Atarrabiara, itzultzen den, eta ez duen Sanferminik gabeko udarik ulertzen.

Zein zen bere ametsetako lanbidea? “Opari-biltzailea”. Bere erantzunak zerbait sakonki adierazgarria uzten du agerian: beste pertsona bat zoriontsu egiteko pentsatutako zerbait mimo handiz prestatzea desiratzen zuen. Papera aukeratu, izkinak arretaz tolestu, lazua azken ukituarekin lotu… Txikitatik, Cecilia Borjak bazekien edertasuna, ia beti, keinu txikietan bizi dela.

Atarrabia, jaio eta hazi zen herria, da agian xehetasunekiko duen arretaren benetako “erruduna”. Ez ditu ahazten landan igarotako igandeak, lokatzez zikindutako botak eta udazkenean zuhaitzen artean perretxiko bila eramaten zituzten zumezko saskiak. Ezta abenduko txango haiek ere, gero Gabonetako jaiotza egiteko erabiltzen zuen goroldioa biltzera joaten zirenean, mendiko zati txiki bat urtero etxean sartuko balitz bezala. Oroitzapen horietan guztietan zoriontasun xume bat sumatzen da. “Beti esango dut oso-oso atarrabiarra naizela”, aitortzen du 42 urterekin.

Ez zegoen opari-biltzaile izateko prestatuko zuen ikasketarik; horregatik, Nafarroako Unibertsitate Publikoan Telekomunikazio Ingeniaritza ikastea erabaki zuen. Garai hark, ordea, titulurik baliotsuenak baino zerbait garrantzitsuagoa eman zion. Han ezagutu zituen denborak higatu ez dituen lagunak, gaur egun oraindik ere mantentzen dituenak. Lekualdaketak, lanak eta urteak gorabehera bizirik iraun duten loturak dira: “Nire bizitzako garairik gustukoena izan zen. Liburutegian ikastea ere plan bikaina zen”.

Ikasketak amaitzean, Decathlonen lan-eskaintza batekin egin zuen topo. Enpresak logistika-zentro bat ireki nahi zuen Iruñean, eta taldeak koordinatzeko jendea bilatzen ari zen. “Esperientziarik ez izateak kezkatzen ninduen, baina erronka onartu nuen. Sei hilabetez Madrilera joan nintzen prestakuntza jasotzera. Ondo pentsatuta, eskubaloian aritu nintzen bizitza osoan, beraz, kirolaren mundua pixka bat ezagutzen nuen”, kontatzen du, enpresan egin duen ibilbide profesionala azaltzen hasi aurretik; izan ere, dagoeneko hamazazpi urte daramatza bertan.

HERRIALDEZ HERRIALDE

Hasieran, biltegian egin zuen lan. Baina bere bizitza profesionala forma hartzen ari zen bitartean, Sanferminek bere norabidea aldatzera zihoazen. Uztaileko egun horietan dena gertatzen da azkar: txarangak, entzierroak, topoaldi laburrak… Eta hala ere, badira han jaiotzen diren eta betiko geratzen diren istorioak. Ceciliarena horietako bat izan zen. Han ezagutu zuen bere senarra izango zena. Katalana zen, eta Sevillako Decathlonen egiten zuen lan. Festetako zalapartaren artean gurutzatu ziren, eta maitemindu egin ziren.

“2014an, Lillara joatea erabaki genuen, itzultzeko datarik gabe. Han dago Decathlonen egoitza nagusia, eta izugarria da nola arnasten den nonahi denden esentzia. Urte batez, langileentzako prestakuntza-euskarriak garatzen aritu nintzen”, azaltzen du.

Baina bidaiatzeko “harra” barruan sartua zuten jada. Elkarrekin deskubritu zuten bazegoela zerbait bereziki zirraragarria beste toki batean hutsetik hastea, ohitura berriak ikastea eta etxetik urrun etxe bat eraikitzea, ia konturatu gabe, beren istorioaren hari gidari ere bihurtu zen enpresaren eskutik. Horrela, 2015ean, berriro egin zituzten maletak eta São Paulora hegan joan ziren. Han, gure protagonistak retail supplier postua hartu zuen: “Hiru urtez fitness ataleko stocka erosten aritu nintzen. Ehungintzako hornitzaileekin ere harremanak izan nituen. Han, Brasilen, jaio zen gure lehen alaba”.

Ondoren, Malaysiaren txanda iritsi zen. Ceciliak eszedentzia hartzea erabaki zuen, eta azken urteetan bere ibilbide profesionala markatu zuen erritmo bizia, gutxienez denboraldi batez, gelditzea. Han jaio zen bere bigarren semea, familiak munduan barrena marrazten joandako mapa emozional hori are gehiago handituz. “Hiru seme-alaba ditugu, eta bakoitza herrialde desberdin batean jaio da. Hurrengoa Frantzian jaio zen, eta han bizi gara duela ia bost urtetik”, dio barrez.

BEZEROAREN ESPERIENTZIA HOBETZEN

Gaur egun, Decathlonen Kontzeptu Taldeen Kalitate arduradun gisa, hornitzaileei bisitak egiteaz, produktu berriak balioztatzeaz eta dendetan sortzen diren gorabehera guztiak konpontzeaz arduratzen da: “Produktuak zintzilikatzen diren altzariak, ispiluak, bankuak… kudeatzen ditut. Imajinatu establezimendu bat astintzen duzula. Astinaldi horren ondoren erortzen diren elementu guztiak nire taldeak kudeatzen ditu. Helburua beti da egituren kalitatea bermatzea eta bezeroaren esperientzia hobetzen saiatzea”.

Guztira, Ceciliak 70 herrialde baino gehiagotan banatutako 1.800 denda inguru kudeatzen ditu. Kopuru horrek, harritu beharrean, txikitasunetan arreta jartzeko duen gaitasuna are gehiago sendotzen duela dirudi. Azken finean, bere lana horretan datza: agian oharkabean pasatzen den horretan gelditzea.

Egia esan, hainbat herrialdetan bizi izan arren eta ingurune guztiz internazionalean lan egin arren, maiz itzuli behar izaten du Nafarroara, urtean lau bat aldiz. Familia ikustera, betiko lagunekin elkartzera eta, egun batzuetarako bada ere, Atarrabiarekin lotzen duen bizitza xume hori berreskuratzera itzultzen da.

Jakina, ez ditu Sanferminak galtzen. Bere bizitzaren norabidea aldatu zuten festa haiek leku berezia izaten jarraitzen dute haren bizitzan. Orain beste modu batean bizi ditu, seme-alabekin batera; haiek ilusioz itxaroten dute uztaila. “Txikiak beldurra du edozein unetan zezen bat kalea gurutzatuko ote duen”, dio dibertituta eta harro, urteek eta distantziak gorabehera oraindik oso bere sentitzen duen tradizio bat familiarekin partekatu ahal izateaz. Badira sustrai batzuk, gainetik kilometro asko pilatu arren, inoiz guztiz mugitzen ez direnak.