Bere alabaren bihotzeko gaitzak bultzatuta, Australiara bihotz gaixoak zaintzera joan zen iruindarra

Isabel Píok hegazkin-laguntzaile izatea zuen amets. Alabari bihotzeko patologia bat diagnostikatu ziotenean, ordea, erizaintzan aurkitu zuen bere benetako bokazioa. Duela bost urtetik Gold Coasteko Private John Flynn Hospitalean egiten du lan, eta bere familiak gertutik ezagututako egoerak bizi dituzten pazienteei laguntzen die.

Bere ametsetako lanbidea? Hegazkin-laguntzaile izatea. Ez hegazkinek bereziki liluratzen zutelako, baizik eta gurpilek lurra uzten zutenetik aurrera gertatzen zen guztiagatik: leihatilaren beste aldean agertzen ziren hiriengatik, hizkuntza ezezagunengatik, bezperan mapa batean baino existitzen ez zen toki batean hurrengo goizean esnatzeko aukeragatik… Isabel Píori bidaiatzea gustatzen zitzaion, helmuga bakoitzak mundua ezagutzeko eskaintzen zion promesagatik.

Beti izan zuen letren mundurako joera handiagoa. Hitzak eta istorioak gustatzen zitzaizkion, erregela batekin neurtu ezin zen eta formulekin azaldu ezin zen guztia. Hala ere, azkenean zientziaren alde egin zuen. Erizaintzaren alde, zehazki. Ezagutza teknikoa eta inongo eskuliburutan agertzen ez den zerbait uztartzen dituen lanbidea da: beste pertsona bati begiratu eta, diagnostiko baten aurretik, beti istorio bat dagoela ulertzeko gaitasuna. «Inoiz ez nuen jakin non amaituko nuen; ez neukan batere argi zertan aritu nahi nuen. Suposatzen dut, azkenean, bizitzak bakoitza bere lekuan jartzen duela», dio hasperen eginez, bere ibilbidearen nondik norakoak kontatzen hasi aurretik.

Baina lehenik Administraritza ikasi zuen Iruñeko María Inmaculada Lanbide Heziketako Ikastetxean, bere jaioterrian. Ondoren, kontulari hasi zen lanean aitak zuen auto-tailerrean. Faktura, zenbaki eta kontuen artean ibili ondoren, hiriburuko bitxi-denda batean hasi zen lanean. «Baina Iruñea txiki geratu zitzaidan. Bidaiatu nahi nuen; beraz, maleta egin eta Australiarako hegazkina hartu nuen. Ia ez nekien ingelesez, eta neure kabuz moldatu behar izan nuen. Esperientzia ikaragarria izan zen, eta erokeria hutsa aldi berean», gogoratzen du.

BIZITZA ALDATZEN DUTEN GERTAERAK

Australiara iritsi ondoren, ordura arte ezagututako guztiaren kontrako norabidean bizitzen ikasi behar izan zuen gure protagonistak. Ia hiru urtez Gold Coasteko Oracle hotelean egin zuen lan harreragile gisa. Hizkuntza, ohiturak, distantzia eta hutsetik hastearen sentsazioa bi maleta eta erantzun baino galdera gehiago zituen abentura haren parte ziren. Bizitzak berriro ere planak aldatu zizkion arte.

Gerora senarra izango zuena ezagutu zuen, ezkondu egin ziren eta handik gutxira alaba jaio zen. Orduan jakin zuten neskatoa bihotzeko gaixotasun batekin jaio zela, eta hilabete eta erdiz ospitaleratuta egon behar izan zuen. Ama batentzat, ospitalea denborak beste neurri bat hartzen duen toki bihur daiteke. Egunak ez dira ordutan zenbatzen; emaitzen, bisiten, lorik gabeko gauen eta mundu oso bat esan nahi duten albiste txikien arabera neurtzen hasten dira. «Erizainek nola lan egiten zuten ikusteak izugarri hunkitu ninduen. Haien lana gertutik ikustea hainbeste gustatu zitzaidan, ezen Southern Cross Universityn Erizaintza ikastea erabaki bainuen», azaldu du.

Ikasketak amaitu zituen eta, duela bost urte ingurutik, Gold Coasteko Private John Flynn Hospitalean egiten du lan. Kardiologia Arloan, hain zuzen ere: «Pazienteei ebakuntza-gelara laguntzen diet, bideak jartzen dizkiet medikuak anestesia lokala eman ahal izateko, dokumentazioaz arduratzen naiz… Denetarik pixka bat egiten dut».

Alaba jaio zenean, bera beste aldean zegoen, senide gisa. Orain, gertuegi ezagutzen dituen egoerak bizi dituzten pertsonei laguntzen die. Beharbada horregatik, bere lanak itzuleratik ere badu zerbait: diagnostiko baten ziurgabetasunarekin bizitzen ikasi eta urte batzuetara, bera da orain ospitaleko gela batean beldurra sartzen denean beste pertsona batzuei eusten diena.

AUSTRALIAKO GIRO LASAIA

Ia bi hamarkada Australian daramatzan arren, badaki Nafarroa bere etxea dela oraindik ere. «Bi edo lau urtean behin» itzultzen saiatzen da, milaka kilometrora bizi zarenean gauza batzuk modu berezian botatzen direlako faltan. Batez ere, eguneroko erritual txikiak: lanetik atera, terraza batean eseri, patata-tortilla pintxo bat eskatu eta arratsaldea elkarrizketa eta kañen artean luzatzen uztea… «Espainian bi metrotik behin taberna bat dago. Hemen ez daukat horrelakorik. Iruñea faltan botatzen dut, baina aitortzen dut australiarren lasaitasuna ere gustatzen zaidala. Oso jende lasaia da, inork ez du presarik. Oso goiz jaikitzen dira eta eguna ahalik eta gehien aprobetxatzen dute», gaineratu du.

Bizitza ulertzeko modu horrek ere bere egin du, azkenean. Maparen beste aldean urteak eman ondoren, Isabelek distantziarekin bizitzen ikasi du, egunen atzetik korrika ez egiten eta hainbeste estimatzen duen Australiako lasaitasunaz gozatzen. Agian horregatik, atzean utzitako guztiaz pentsatzen duenean, ez du gauza handiez hitz egiten, txikiez baizik. Iruñeko edozein arratsaldez, terraza batean luzatzen den elkarrizketa batez edo lanetik etxera bueltan zerbait hartzeko geldialdia egiteaz. Berrogeita hamar urterekin, bidaia guztiek ez gaituztela toki berri batera eramaten deskubritu du. Bidaia batzuek, besterik gabe, oraindik ezagutzen ez genuen geure buruaren bertsio bateraino eramaten gaituzte.