Adimen Artifizialean aditua den iruindarra, komiki-marrazkilari izatea amestu zuena

Adimen Artifizialean aditua den iruindarra, komiki-marrazkilari izatea amestu zuena

Fran Fernándezek hainbat komunikabidetan hasi zuen bere ibilbide profesionala, eta ondoren komunikazio korporatiboaren arlora egin zuen jauzia. Agentzietan lan egin, Londresen bizi eta irakaskuntzarako bokazioa aurkitu ondoren, gaur egun Neolandeko Adimen Artifizialeko programa zuzentzen du.

Uztaila aurrera doan heinean, bere telefonoa Iruñerako leiho ireki bihurtzen da: lagunek zuri-gorriz jantzitako kaleetatik bidaltzen dizkioten argazki, bideo eta mezuen etengabeko jarioa. Fran Fernándezek poza eta nostalgia uztartzen dituen sentimenduarekin erantzuten du. Txupinazoa telebistaz ikusi zuen, urrutitik berea ere baden festa baten hasiera behatzen duenaren antzera, galtzadarrien artean bere etxearen zatitxo bat bilatuz. Eta badaki ezinbesteko hitzorduak badaudela: datorren uztailaren 6an hemen izango dela agintzen du, naturaltasun osoz.

Bizitzak, baimenik eskatu gabe, joan-etorrian eramateko ohitura du. Hari ere behin baino gehiagotan urrundu dio Nafarroatik, baina inoiz ez dizkio sustraiak erauztea lortu. Izan ere, badaude guztiz uzten ez diren hiriak: oroitzeko moduan geratzen dira, denborari aurre egiten dion ahoskera batean, abesti batek pizten duen hunkiduran edo suzirien burrunban. «Beti egongo naiz Iruñeari lotuta», dio gure protagonistak.

LETREKIKO PASIOA

Oroitzapenetan arakatzen hasten denean, berehala agertzen da arkatz bat eskuetan duen haur bat. Beste edozein etorkizun irudikatu aurretik, komiki-marrazkilari izatea zuen amets. Orduak eman zitzakeen gaztelu menderaezinak eta armadura distiratsuak zeramatzaten zaldunak asmatzen. Tintazko harresien eta binetetako heroien artean hasi zen irudimena lantzen. «Mortadelo y Filemón, Zipi y Zape, Tintin, Asterix eta Obelix… Irakurtzea, margotzea eta idaztea izugarri gustatzen zitzaidan. Oso haur sortzailea nintzen», gogoratzen du.

Istorioekiko lilura harekin batera hazi zen. Hainbeste, ezen Nafarroako Unibertsitatean Kazetaritza ikastea erabaki baitzuen. Karrerako bigarren mailan zela, jada Diario de Navarra egunkarian praktiketan ari zen kazetari gisa. Geroago Lanzarotera joan zen, COPE irrati-katean lan egiteko. «Denbora baten ondoren, kazetaritza huts-hutsean gehiegi zentratu nintzela sentitu nuen. Marrazkia eta diseinuaren alderdia faltan botatzen nituen; horregatik, komunikazio korporatiboaren munduan sartzea erabaki nuen…».

Horren haritik, hainbat agentziatan garatu zuen bere ibilbidea, Madrilgo Grow enpresara iritsi zen arte, Digital arloko arduradun gisa. «Telebistako iragarkiak eta komunikabideetako argitalpenak kudeatzen nituen. Leroy Merlin, Alcampo, Gurutze Gorria edo Decathlon bezalako markekin egin nuen lan», azaldu du, eta lau urtez enpresa horretan jardun zuela nabarmendu du.

LONDRES, MADRIL ETA IRUÑEA

Bat-batean, dei bat jaso zuen. Londresetik. AGC Partners aholkularitza-enpresak bere taldera batu nahi zuen. Proposamena bizitzak noizean behin parez pare aukera errepikaezinak jartzen dizkizun une horretan iritsi zen. «Orain edo inoiz ez», pentsatu zuen. Eta ez zuen zalantzarik izan. Maletak egin, gertukoei agur esan eta Erresuma Batuko hiriburura abiatu zen, hiri erraldoi eta erronka handiko batean hutsetik hasteko prest.

Londresek beste eszenatoki profesional eta pertsonal bat ireki zion. Paisaiak, hizkuntza eta eguneroko ohiturak aldatu ziren, baina ez betidanik gidari izan zuen jakin-mina. Abentura hark erosotasun-eremutik ateratzea eta noraino irits zitekeen egiaztatzea zekarren. Atzera begiratuta, bere ibilbidean mugarri izan zen erabakia. «Ia urtebete bizi izan nintzen Erresuma Batuan, baina Londres pixka baterako baino ez da. Eta are gehiago nafar batentzat. Ez nuen han betiko bizitzeko gogorik. Horregatik itzuli nintzen Espainiara, Madrilera, oraingoan Trazos TV prestakuntza-plataformako Marketin zuzendari izateko», azaldu du.

IRAKATSI IKASTEKO

Hain zuzen ere, han aurkitu zuen bere buruaren beste alderdi bat. Prestakuntza-saioetan parte hartzen hasi zen, ezagutza partekatzen eta beste profesional batzuk beren ikaskuntza-prozesuan laguntzen. Azaltzea gustatzen zitzaiola ohartu zen, kontzeptu konplexuak hizkuntza ulergarrian bihurtzea eta beste aldean ideia bat nola argitzen zen ikustea. Ordura arte lozorroan egon zen bokazio bat aurkitu zuen: irakaslearena. Irakaskuntza bere nortasun profesionalaren funtsezko zati bihurtu zen. «Ikasle izateari inoiz ez uzteko eta etengabe ikasten jarraitzeko aitzakiarik onena mundu akademikoan sartzea da».

Duela bost urte baino gehiagotik, Madrilen egoitza duen Neoland teknologia-prestakuntzako eskolan egiten du lan. Gaur egun, General School and Academic Manager da, eta, gainera, Adimen Artifizialeko programa zuzentzen du; bera ikasteaz gozatzen duen bezain azkar eboluzionatzen duen arloa. «AA gure bilakaera teknologikoaren beste tresna bat baino ez da, eta gure gaitasunak modu esponentzialean biderkatzeko balio du. Etorkizunean teknologia honek ekarpen oso positiboa egingo du, eta gizakia are azkarrago aurrera egiten lagunduko du, baita maila intelektualean ere… Edo, behintzat, hala sinetsi nahi dut!», dio irribarretsu.

Bere egunerokoa bileretan eta ikasgeletan igarotzen da. Eskolako sail guztiak koordinatzen ditu, ikasleei zein irakasleei laguntzen die, prestakuntza-programak diseinatzen ditu eta enpresek zer ezagutza eskatzen dituzten aztertzen du, eskaintza akademikoa etengabe aldatzen ari den errealitatera egokitzeko. Nolabait, betidanik gustatu zaiona egiten jarraitzen du: istorioak eraikitzea. Oraingoan ez ditu binetetan marrazten edo egunkari batean idazten; ikaskuntza-ibilbide bihurtzen ditu, beste batzuek beren istorio propioak idatz ditzaten. «Ikaslerik ohikoena, adibidez, zibersegurtasunaren sektorean lan egin nahi duen abokatu bat da. Oso profil arrunta da. Gaur egun datuen analisian ere eskari handia dago», gaineratu du.

41 urte dituela, Fránek etorkizunak marrazten jarraitzen du, nahiz eta jada ez koloretako arkatzekin, baizik eta ideiekin, ezagutzarekin eta aukerekin. Bien bitartean, uztailero bere telefonoa berriro beteko da festetan dagoen Iruñearen argazkiz. Berak irribarre egingo du, entzierroren bat urrutitik ikusiko du eta etxera itzultzeko falta diren egunak zenbatuko ditu. «Oso pozik nago nire bizitzarekin; ezin naiz ezertaz kexatu. Tira, agian bai…», dio hausnartuz. «Gauza txiki batez kexa naiteke: Nafarroara maizago itzuli nahiko nuke. Nire lurra faltan botatzen dut», amaitu du.

Elkarrizketa hau Nafarroako Gobernuaren NEXT Estrategiaren barruan egin da.