Kenian 150 mahaikiderentzako jatetxe bat ireki eta hogei langileren bizitza aldatu zuen iruindarra

Iturgin, futbolari edo apaiz izan nahi zuen arren, Pedro Tourónek beste mundu batzuk esploratzen amaitu zuen. Señorío de Sarría enpresan hiru urtez merkataritza-ordezkari gisa jardun ondoren, bi proposamen egin zizkion bere emazteari, Patriciari: berarekin ezkontzea eta elkarrekin Afrikara joatea. Baietz esan ondoren, biek erabaki zuten jatetxe bat irekitzea Nairobin. La Mesa Española izena jarri zioten, eta 150 mahaikiderentzako edukiera zuen. Gaur egun, Conectapisos higiezinen agentzia zuzentzen du, eta noizbait Kenyara sei seme-alabekin itzultzeko irrika bizirik mantentzen du.

Hamar anai-arrebatatik bosgarrena izateak bazituen bere abantailak: etxeko zalapartaren artean hazi zen, eta irudimen mugarik gabea garatu zuen. Korridorea estadio bihur zitekeen, galtzerdiz egindako bola futbolerako baloi ezin hobea zen, eta egongelan ahaztutako edozein objektuk joko berri bat asmatzeko balio zuen. Jangela-mahaia karta-joko, xake edo partxis partiden lurralde bihurtzen zen, eta lurra, planetatxo txikiak balira bezala distiratzen zuten kanikaz estalia, gudu-eremu amaigabea zen. Arratsalde batzuetan, ziba biraka aritzen zen, erlojurik gabeko haurtzaro baten erritmoa markatuz.

Hiru lanbide amesten zituen: iturgina, futbolaria eta apaiza. «Eskulanetarako trebetasuna izatearen ideia gustatzen zitzaidan, eta kirola asko maite nuen. Eta apaizarena… uste dut gehiegi gustatzen zitzaidala bromak egitea!», dio barrez, berehala azpimarratzeko azkenean patuak beste bide batetik eraman zuela.

Nafarroako Unibertsitatean Zuzenbidea ikasten hasi bazen ere, berehala ohartu zen hizkuntza hura ez zela berea. Aire falta zegoen, kode gehiegi. Aldaketa ia oharkabean iritsi zen, erabaki garrantzitsuak etortzen diren bezala. Lagunekin futbol-partidetan, zelaian gertatzen zena kontatzea gustatzen zitzaion, jokaldi bakoitza xehetasunez narratuz eta golak ospatuz. Horrela, Zuzenbidea utzi eta Ikus-entzunezko Komunikazioa ikastea erabaki zuen, non hitzak, irudiak eta umoreak talde berean joka zezaketen.

«Ikasten nuen bitartean, diru pixka bat irabazteko lan txikiak egiten nituen: eskuorriak banatu, autoak garbitu, unibertsitateko webgunea kudeatu, liburutegian lagundu… Oso etapa dibertigarria izan zen», gaineratzen du.

MISIOA: MUNDUA ALDATZEA

Ikasketak amaitzean, Señorío de Sarrían hasi zen lanean. Hiru urtez Espainiako iparraldeko merkataritza-ordezkaria izan zen. Baina bat-batean, barruan zerbait piztu zitzaion…
«Gaztea nintzela sentitzen nuen, eta mundua, apur bat bada ere, aldatzeko gaitasuna nuela. Horregatik, maite nuen emakumeari, Patriciari, bi gauza proposatu nizkion: nirekin ezkontzea eta Afrikara joatea. Biei baietz esan zien», kontatzen du oraindik hunkituta.

Hasieran, putzuak konpontzea pentsatu zuten, baina hutsetik negozio bat sortzearen ideia askoz erakargarriagoa iruditu zitzaien. Eta horrela, jatetxe bat eraikitzea erabaki zuten. Ekimen hark ez zuen soilik berehalako behar bati erantzuten; zerbait sakonagoari ere ateak irekitzen zizkion: enplegua sortzeari eta komunitatean arrasto nabarmena uzteari.

Kenyara joatea erabaki zuten, txalet bat erosi eta lanean hasi ziren. Lehen urratsa eraikina berritzeko langileak bilatzea izan zen. Helburua ez zen soilik hormak eta teilatuak konpontzea, baizik eta «arima zuen» lokal bat sortzea. Estetikoki, Nafarroako etxe handi tipiko bat gogorarazi nahi zuten: egurrezko habeak, harrizko fatxadak eta atseden hartzera gonbidatzen zuten txokoak. Aukeratutako adreilu bakoitza jatorriari egindako keinu bat zen, laster teilatu beraren azpian biziko ziren bi munduren arteko zubia: «La Mesa Española izena jarri genion. Patata-tortilla, kroketak, urdaiazpikoa, paella, txuleta… zerbitzatzen genituen. Gainera, Nafarroako produktu enblematikoekin baratze bat genuen, hala nola orburuak».

Nairobiko lokalak 150 mahaikiderentzako edukiera zuen, eta ia hogei pertsonari eman zien lana. «Proiektuaren alderdirik politena izan zen jatetxeko langileak establezimendua berreraiki zuten obretatik bertatik atera zirela. Eraikina konpondu zuten igeltseroak eta iturginak gero zerbitzari, sukaldari edo koktelgile bihurtu ziren», azaltzen du Pedrok, irribarrea ezin ezkutatuz.

ETXERA ITZULERA

Han zoriontsu ziren. Eta proiektua arrakastaz martxan jarri zenean, bizitzak beste poza bat oparitu zien: emaztea haurdun geratu zen, eta laster jaio zen sei seme-alabetatik lehena. Zoriona, ordea, indarkeriaren itzal gordinarekin batera bizi zen. Bizi ziren eremuan, atentatuak eta eraso jihadistak gero eta ugariagoak ziren. Orduan erabaki zuten Iruñera itzultzea: «Haurrak dituzunean, lehentasunak aldatu egiten dira. Haientzat bizitza lasaia nahi genuela argi genuen; beraz, Kenian bost urte eman ondoren, etxera itzuli ginen».

Zoritxarrez, La Mesa Españolak ateak itxi zituen handik gutxira. Baina Pedro eta Patriciak ereindako hazia ez zen galdu: haiekin lan egin zuten askok beren ostalaritza-negocioak ireki zituzten gero. «Oraindik harremana dut horietako batzuekin. Gaztetan nuen amets hura, neurri batean behintzat, bete egin zela uste dut. Argia daukat keinu txikiekin ere mundua alda daitekeela», dio.

Gaur egun, gure protagonistak Conectapisos Nafarroako higiezinen enpresan egiten du lan CEO gisa, eta duela zortzi urte baino gehiagoz jabe ere bada. «41 urte ditut, emazte zoragarri bat, ondo doan negozio bat eta sei seme-alaba bikain. Oso pertsona zoriontsua naiz», baieztatzen du irmo. Eta amets egiteari ez dio utzi. Izan ere, etxean txanponz betetzen ari den kutxa erraldoi bat gordetzen du: «Etorkizun hurbilean, familia osoa Kenyara joango gara. Iraganarekin berriz topo egiteko bidaia izango da. Nire seme-alabek dena hasi zen lekua gertutik ikusiko dute, eta bizitzari buruz hainbeste erakutsi zigun lurra ezagutuko dute».