Frantzisko aita santuaren beila pribatura bertaratutako apaiz Osasuna zalea

Mallorcan jaio bazen ere, Francisco Javier Villar‑en aitaren familia Olitekoa da. Izan ere, 30 urteko apaiz honek familiartekoak ditu Iruñean; Osasuna‑zalea da; eta, hainbat urtez oporrak foru‑erkidegoan pasa eta gero, hiriburu nafarreko Alde Zaharreko pintxo‑ibilbideak eta Sanferminak maite ditu. Formakuntza jasotzeko Estatu Batuetara eta Erromara bidaiatu ostean, hilabete hasieran apaiz izendatu zuten. Gainera, Frantzisko aita santuaren beila pribatuan egon zen, zeina aurrez‑aurre ezagutzeko aukera izan zuen.

Gauza batzuk "oso iruñarrak" dira. Bermuta edatea, Alde zaharrean pintxo‑ibilbidea egitea, Sanferminek hiria magiaz betetzean zapi gorria lepoan lotzea… Dena konpas berean taupadaka dabilela dirudi: azaldu ez ezik arnastu besterik ezin den emozioa. Balkoiak bizitzaz betetzen dira eta kaleak loditzen direla dirudi, jende gehiago, zorion gehiago eta oroitzapen gehiago sar dadila. Brindisen eta besarkaden artean beti dago erabateko agintza: "Datorren urtean itzuli egingo gara". Denborak ere mantendu du Francisco Javier Villarren konpromisoa, izan ere ez du ahazten foru‑erkidegoa bisitatu duen aldi bakoitza. "Mallorcan jaio banintz ere, nire bihotzaren erdia Nafarroarena da. Aita Olitekoa dut eta beti igarotzen genituen udarako, Aste Santuko eta Gabonetako oporrak Iruñean", kontatzen du.

Ez da neguko hotzaz ere ahazten, "hezurretaraino iristen zaizu" eta. Arropak jantzita, eraikin eta txokoak begietsiz kale iruindarrak zeharkatzen zituela barnean zerbait hazten hasi bazen, horien arkitektura hobeto ezagutzeko jakin‑mina zen. "Txundituta geratzen nintzen. Agian bokazio moduko hori Lego-ekin jolasean irauten nituen orduetatik zetorkidan", hausnartzen du barre artean.

BERE BARNEETAKO BILAKETA

Ordea, irrika askoz handiago batek eklipsatu zuen arkitekto formakuntza jasotzeko nahi hura. Hamazazpi urte zituela, apaizgotzan pentsatzen hasi zen: "Barneetako bilaketari ekiteko beharra sentitzen nuen. Kirolarekin, musikarekin, festarekin saiatu nintzen… Baina ezerk ez ninduen betetzen. Eta orduan pentsatu nuen Jainkoarengan".

Galdera jakin batek astintzen zion adimena uneoro: "Non hartzen du atseden nire bihotzak?". Lagun batekin izandako elkarrizketa baten ondoren, udaran zehar apaiztegia bisitatzera animatu zen. "Leku hori etxe bezala senti nezakeen egiaztatu nahi nuen. Eta, bestela, arkitekto bilakatuko nintzen", gehitzen du.

Horrela, Salamancako Legionarios de Cristo kongregazioan sartzea erabaki zuen. "Urte horiek oso garrantzitsuak izan ziren niretzat, izan ere otoitz egiteko eta bizimodua benetan zuretzat den ala ez pentsatzeko denbora da. Eta niretzat bazela ikusi nuen", kontatzen du, ostean zehaztuz hurrengo helmuga Estatu Batuak izan zituela, non musika, literatura edo artea bezalako diziplinetan formakuntza jaso zuen. Gero Erroman lurreratzeko momentua izan zen, eta bertan Teologia ikasi eta Frantzisko aita santua ezagutu zuen.

AITA SANTUAREKIN

Aita santuarekin izandako elkarrizketak minutu gutxi batzuk iraun bazituen ere, Villarrek oraindik dio une horiek "bihotzean betirako grabatuta" geratu zitzaizkiola. Ikasketei buruz hitz egin ondoren, gure protagonistak galdetu zion ea ondoren harekin pizza bat jan nahi zuen. "Barre egin zuen. Esan zuen 'Bakarrik garagardoa edaten badugu'. Aurrez‑aurre hitz egiteak bere gertutasunaren sentsazio ikaragarri ona eman zidan", oroitzen du goxotasunez, nahiz eta azkenean plan hori egin ez.

Hiriburu italiarreko bere egonaldian zehar, "film batean bizi" zela sentitu zuen: "Korrika egitera atera eta bat‑batean Panteoia, Koliseoa, Fontana di Trevi eta abar topatzen nituen. Burbuila eder batean egotea bezala zen".

Baina, Erroman bizitako guztitik, oroitzapen bat ez du sekula ahaztuko: pasa den apirileko Frantzisko aita santuaren heriotza. Vatikanoko San Pedro plazan hileta egin aurretik, beila txiki bat ospatu zen Santa Marta‑n, aita santuaren egoitza ohian. "Testuinguru txikiagoa zen, bereziki gotzainek eta bere gertukoek giro lasaiago batean agur esan ahal izateko. Bertan egoteko zortea izan nuen. Oso hunkigarria izan zen", nabarmentzen du.

Orain Robert Francis Prevost da, Leon XIV.a izenpean, Eliza katolikoaren ordezkari goren lanak egiten dituena. Francisco Javierren iritzia irmoa da: "Curriculum izugarria du. Misiolaria da, matematiko ikasketak egin zituen, Erromako kuriaren mundua ezagutzen du, mundu akademiko erromatar eta amerikarra… Aita santu oso interesgarria dirudit".

LEHEN MEZA

Gure protagonista apaiz ordenatu zuten maiatzaren hasieran eta lehen meza eman zuen San Lorenzo kaperan, ia berrehun pertsonarekin. "Gehiena familiartekoak eta lagunak ziren, horietako asko nafarrak. Egia esan, edonora noala ere izaera nafar hori eramatea gustuko dut", aitortzen du, adieraziz gainera Osasunaren jarraitzaile dela. "Ezkontza gisa edo sentitu nuen. Meza hastean ez zaude ezkonduta, baina amaitzean bai. Une hunkigarria izan zen", gehitzen du.

Bere azken mugarria Sevillara iritsiera izan da, bertan geratuko baita denboraldi batez nazioarteko Highlands School eskolako "gazteei laguntzen". Andaluziak "besarkada bero batez" harrera egin badio ere, Francisco Javierrek Iruña maitearen mira du. Izan ere, gurasoek izena foru‑erkidegoko patroiaren ohorez jarri zioten. 30 urterekin, Nafarroak txoko handia dauka bere bihotzean. "Baina txoko handiena, dudarik gabe, Jainkoak betetzen du. Nire aisialdian gitarra jotzen dut. Ez naiz Paco de Lucía, baina moldatzen naiz, eta batzuetan pentsatzen dut dibertigarria litekeela Jainkoaren ohorez abestiak egitea. Saiatuko naiz egunen batean", amaitzen du.

Elkarrizketa hau Nafarroako Gobernuaren NEXT Estrategiaren parte da.